प्रकटीकरण

योहान पात्मोस बेटावर विश्वासासाठी वनवासात असताना "प्रभुच्या दिवशी" (रविवारी) आत्म्यात होता आणि त्याला दर्शन मिळाले. ख्रिस्त अद्भुत तेजाने प्रकट झाला: पांढरे केस, अग्नीसारखे डोळे, तापलेल्या पितळेसारखे पाय, मोठ्या पाण्याच्या आवाजासारखा स्वर, तोंडातून तीक्ष्ण तलवार. सात मंडळ्या: ख्रिस्त सात सोन्याच्या दिव्यांमध्ये उभा आहे (सात मंडळ्या) आणि सात तारे धरतो (मंडळ्यांचे दूत). तो म्हणतो: "मी पहिला आणि शेवटचा आहे, जिवंत आहे; मी मेलो होतो, पण पाहा, युगानुयुग जिवंत आहे; माझ्याजवळ मृत्यूच्या व अधोलोकाच्या किल्ल्या आहेत." मुख्य वचन (१:८): "मी अल्फा आणि ओमेगा आहे, जो आहे, जो होता आणि जो येणार आहे, सर्वशक्तिमान, असे प्रभु देव म्हणतो." प्रतीकार्थ: पांढरे केस = शाश्वत ज्ञान व शुद्धता. अग्नीसारखे डोळे = सर्वकाही पाहतो. पितळेचे पाय = न्याय. तलवार = देवाचे वचन.

ख्रिस्त आशिया मायनरमधील (आजचे तुर्कस्तान) सात खऱ्या मंडळ्यांना वैयक्तिक पत्रे लिहितो. प्रत्येक पत्राची रचना: (१) ख्रिस्ताचे वर्णन, (२) कौतुक, (३) निंदा, (४) पश्चात्तापाचे आवाहन, (५) जिंकणाऱ्याला वचन. सात मंडळ्या:

• इफिस — पहिले प्रेम सोडले. पश्चात्ताप करा नाहीतर दिवा काढला जाईल.
• स्मुर्णा — छळ सहन करत आहे. "मृत्यूपर्यंत विश्वासू राहा, मी तुला जीवनाचा मुकुट देईन."
• पर्गम — बालामाची व निकलाईतांची खोटी शिकवण सहन करते.
• थुवतीरा — इजेबेल नावाच्या खोट्या संदेष्ट्रीला सहन करते.
• सार्दिस — जगण्याचे नाव आहे पण आतून मेलेली आहे.
• फिलदेल्फिया — कोणी बंद करू न शकणारे उघडे दार त्यांच्यासमोर ठेवले आहे.
• लावदिकिया — थंड नाही गरम नाही, कोमट आहे. श्रीमंत पण आत दरिद्री, आंधळी. ख्रिस्त दार ठोठावतो.

योहान स्वर्गात नेला जातो आणि देवाचे सिंहासन पाहतो. सिंहासनातून विजांचे कडकडाट. चोवीस वडील पांढरे वस्त्र व सोन्याचे मुकुट घालून बसलेले. चार प्राणी (सिंह, बैल, माणूस, गरुड) सतत म्हणतात: "पवित्र, पवित्र, पवित्र सर्वशक्तिमान प्रभु देव." सात मुद्रांचे पुस्तक (अध्याय ५): सात मुद्रांनी बंद केलेले पुस्तक — इतिहास व न्यायाचे निर्णय त्यात आहेत. ते उघडण्यास कोणी योग्य नाही. योहान रडतो. मग "यहूदा वंशाचा सिंह, दाविदाचे मूळ" पुढे येतो — एक वधलेला कोकरा — सात शिंगे (परिपूर्ण सामर्थ्य) व सात डोळे (परिपूर्ण ज्ञान) असलेला. नवीन गाणे: "वधलेला कोकरा सामर्थ्य, संपत्ती, ज्ञान, शक्ती, आदर, गौरव व स्तुती घेण्यास योग्य आहे!"

कोकरा एकेक मुद्रा उघडतो: चार घोडेस्वार:

• पहिली मुद्रा - पांढरा घोडा: धनुष्य असलेला स्वार — विजय
• दुसरी मुद्रा - लाल घोडा: युद्ध — पृथ्वीवरून शांती घेतली
• तिसरी मुद्रा - काळा घोडा: दुष्काळ — दिवसाच्या मजुरीसाठी एक भाकर
• चौथी मुद्रा - फिकट घोडा: मृत्यू व अधोलोक — पृथ्वीच्या एक चतुर्थांश लोकांना मारणे

पाचवी मुद्रा: वेदीखाली हुतात्म्यांचे आत्मे — "हे प्रभो, किती दिवस?" त्यांना पांढरे वस्त्र दिले. सहावी मुद्रा: मोठा भूकंप — सूर्य काळा, चंद्र रक्ताचा, तारे पडतात. सर्व माणसे गुहांमध्ये लपतात. सातवी मुद्रा (८:१): स्वर्गात अर्धा तास शांतता — शास्त्रातील सर्वात नाट्यमय शांतता. अध्याय ७ — विराम: इस्राएलच्या बारा वंशांतून एक लाख चव्वेचाळीस हजार जणांना शिक्कामोर्तब केले. मग प्रत्येक राष्ट्रातील अगणित लोकांचा समुदाय — ज्यांनी मोठ्या संकटातून बाहेर पडले.

सात देवदूतांना सात तुताऱ्या मिळतात. सात तुताऱ्यांचे न्याय:

• पहिली: गारा व अग्नी — एक तृतीयांश पृथ्वी जळाली
• दुसरी: ज्वालाग्राही डोंगर समुद्रात — एक तृतीयांश समुद्र रक्त
• तिसरी: "नागदवणा" तारा — एक तृतीयांश नद्या कडू
• चौथी: एक तृतीयांश सूर्य, चंद्र, तारे अंधारले
• पाचवी: अथांग डोह उघडला — टोळ पाच महिने त्रास देतात. राजा अबद्दोन/अपोलयोन.
• सहावी: दोन कोटी घोडेस्वारांचे सैन्य — एक तृतीयांश माणसे मारली

अध्याय ११ — दोन साक्षीदार: दोन साक्षीदार एक हजार दोनशे साठ दिवस भविष्यवाणी करतात. त्यांना अथांग डोहातून येणारा श्वापद मारतो. साडेतीन दिवसांनंतर देव त्यांना उठवतो. "या वर!" — ते स्वर्गात जातात.

अध्याय १२ — स्त्री आणि अजगर: सूर्याचे वस्त्र घातलेली, बारा ताऱ्यांचा मुकुट असलेली स्त्री मुलाला जन्म देते (ख्रिस्त). महाअजगर (सैतान — सात डोके, दहा शिंगे) त्याला गिळण्यास येतो. मूल देवाजवळ नेले जाते. स्त्री वाळवंटात पळून जाते. स्वर्गात युद्ध — मीखाएल सैतानाला पृथ्वीवर टाकतो. अध्याय १३ — दोन श्वापदे:

• पहिला श्वापद (समुद्रातून): सात डोके, दहा शिंगे. सैतानाकडून सामर्थ्य. देवाच्या लोकांशी ४२ महिने युद्ध करतो.
• दुसरा श्वापद (जमिनीतून): कोकऱ्यासारखे दिसतो, अजगरासारखे बोलतो. प्रत्येकाला पहिल्या श्वापदाची खूण — सहाशे शासष्ट (666) — घ्यायला लावतो.

अध्याय १४ — एक लाख चव्वेचाळीस हजार: कोकरा सियोन पर्वतावर उभा, कपाळावर त्याचे नाव. तीन देवदूत घोषणा करतात: (१) सनातन सुवार्ता, (२) बाबेलचे पतन, (३) श्वापदाच्या खुणेविरुद्ध इशारा.

सात देवदूत देवाच्या क्रोधाने भरलेल्या सात वाट्या घेऊन येतात:

• पहिली वाटी: श्वापदाची खूण असणाऱ्यांना घाण व्रण
• दुसरी वाटी: समुद्र रक्त — सर्व सागरी प्राणी मेले
• तिसरी वाटी: नद्या व झरे रक्त
• चौथी वाटी: सूर्याने माणसे भाजतात — तरी पश्चात्ताप नाही
• पाचवी वाटी: श्वापदाच्या राज्यावर अंधार
• सहावी वाटी: फरात आटली — पूर्वेकडील राजे आर्माजेदोनसाठी गोळा होतात
• सातवी वाटी: "झाले!" — सर्वात मोठा भूकंप. बाबेलला क्रोधाचा प्याला. शंभर मणाचे गारे.

अध्याय १७ — महावेश्या: जांभळे व लाल वस्त्र घातलेली, रत्नांनी सजलेली, देवाच्या लोकांच्या रक्ताने मातलेली स्त्री श्वापदावर बसलेली. कपाळावर: "रहस्य — महाबाबेल — वेश्यांची आणि पृथ्वीच्या घृणास्पद गोष्टींची आई." अध्याय १८ — बाबेल पडली: एक देवदूत मोठ्या आवाजाने म्हणतो: "पडली! पडली महाबाबेल!" देवाचे आवाहन: "हे माझ्या लोकांनो, तिच्यातून बाहेर या." राजे, व्यापारी, खलाशी — सगळे तिच्या विनाशाचे शोक करतात. स्वर्ग आनंदित होतो. एक देवदूत मोठा दगड समुद्रात फेकतो: "याच जोराने महाबाबेल टाकली जाईल, यापुढे ती कधीच सापडणार नाही."

अध्याय १९ — लग्न व पुनरागमन: स्वर्गात चार वेळा "हल्लेलुया!" कोकऱ्याचे लग्न जाहीर होते. मग स्वर्ग उघडतो, पांढरा घोडा येतो. स्वार "विश्वासू व सत्य", "देवाचे वचन", "राजांचा राजा व प्रभूंचा प्रभू" — त्याच्या वस्त्रावर हे लिहिलेले. श्वापद व खोटा संदेष्टा अग्नी व गंधकाच्या तळ्यात. अध्याय २० — सहस्र वर्षे: सैतानाला एक हजार वर्षांसाठी खड्ड्यात बंद केले. हुतात्मे व विश्वासू ख्रिस्तासोबत राज्य करतात — हे पहिले पुनरुत्थान. हजार वर्षांनंतर सैतान सुटतो, गोग-मागोगाला फसवतो. आकाशातून अग्नी. सैतान अग्नीच्या तळ्यात. महान पांढरे सिंहासन: सर्व मृत उभे. पुस्तके उघडली. जीवनाच्या पुस्तकात नाव नाही तो अग्नीच्या तळ्यात — हा दुसरा मृत्यू. मृत्यू व अधोलोकही त्यात टाकले.

अध्याय २१ — नवीन येरुशलेम: जुनी सृष्टी नाहीशी होते. "समुद्र यापुढे नव्हता." नवीन येरुशलेम स्वर्गातून उतरते, नवऱ्यासाठी सजलेल्या नवरीसारखी. देवाचा आवाज: "पाहा, देवाचा निवास माणसांमध्ये आहे... तो त्यांचे प्रत्येक अश्रू पुसेल. मृत्यू, शोक, रडणे, वेदना — यापुढे काही नाही." शहर २२०० किलोमीटर लांब, रुंद व उंच — परिपूर्ण घन. भिंती यास्फेच्या. शहर शुद्ध सोन्याचे. बारा मोत्यांचे दरवाजे. बारा पाया बारा प्रेषितांची नावे असलेले. मंदिर नाही — देव व कोकरा स्वतःच मंदिर. सूर्य, चंद्र नको — देवाचे तेज प्रकाश. अध्याय २२ — जीवनाची नदी: स्फटिकासारखी स्वच्छ नदी देव व कोकऱ्याच्या सिंहासनातून निघते. दोन्ही किनाऱ्यांवर जीवनाचे झाड — दर महिन्याला बारा वेळा फळे, पाने राष्ट्रांच्या बऱ्यासाठी. "यापुढे शाप नाही." येशूचे अखेरचे शब्द: "पाहा, मी लवकर येतो!" "मी अल्फा आणि ओमेगा, पहिला व शेवटचा, आदी व अंत आहे." "तहानलेल्याने या; जो इच्छितो त्याने जीवनाचे पाणी मोफत घ्यावे." शास्त्राची शेवटची प्रार्थना: "ये, प्रभो येशू!"